Topic: ผลวิเคราะห์การตกค้างของ สารมาลาไคท์ กรีน ในปลาน้ำจืด

[nopparat]

ที่มา :  หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ,  ปีที่ 59  ฉบับที่ 18420  วันศุกร์ ที่ 27 มิถุนายน 2551  หน้าที่ 7  คอลัมน์ มันมากับอาหาร
             หรือ http://www.thairath.co.th/news.php?section=agriculture06&content=94906


สารอันตราย! ในปลาน้ำจืด

วันนี้มันมากับอาหาร ขอแจ้งข่าวดีให้กับคนชอบรับประทานปลาน้ำจืดกันสักหน่อย ปลาที่ว่านี้ได้แก่ ปลาทับทิม ปลานิล ปลาสวาย
ปลาตะเพียนและปลากระบอก เป็นผลผลิตที่ได้จากการเพาะเลี้ยง และพบได้ตามแหล่งน้ำทั่วไป

ปลาน้ำจืดข้างต้น คนไทยนิยมนำมาแปรรูปเป็นอาหารหลายชนิด เช่น ปลาแดดเดียว ปลาทอด ต้มส้มปลา ต้มเค็มปลา ต้มยำปลา
และปลานึ่งมะนาว

ที่เกริ่นแบบนี้เนื่องจากวันนี้มีเรื่อง น่ายินดีสำหรับคนที่ชอบรับประทานอาหารจากปลา

ผลการวิเคราะห์การตกค้างของ สารมาลาไคท์ กรีน (Malachite green) และลูโคมาลาไคท์ กรีน (Leucomalachite green)
ในปลาข้างต้นของสถาบันอาหารนั้น

ปรากฏว่าไม่พบสารทั้ง 2 ชนิดนี้ตกค้างเลย

สารมาลาไคท์ กรีน เป็นสีย้อมชนิดหนึ่งที่เกษตรกรนำมาใช้ป้องกัน หรือรักษาโรคที่เกิดจากเชื้อราและปรสิตในสัตว์น้ำจืด เพาะเลี้ยง
ด้วยความไม่ตั้งใจ โดยไม่คาดคิดว่าจะเกิดการตกค้างในตัวปลา

เมื่อ มาลาไคท์ กรีน ตกค้างในตัวปลา มันจะถูกดูดซึมและเปลี่ยนรูปเป็น สารลูโคมาลาไคท์ กรีน ในเนื้อเยื่อของปลา และจะตกค้าง
เป็นระยะเวลานาน

ซึ่งเป็นอันตรายต่อผู้ที่นำปลาไปบริโภคและ ก่อให้เกิดความเสี่ยงต่อการเป็นโรคมะเร็งได้

สารทั้ง 2 ชนิดนี้ จึงเป็นสารต้องห้ามทั้งใน สหรัฐอเมริกาและอียู หากสินค้าสัตว์น้ำที่ส่งเข้าสหรัฐฯและอียูถูกตรวจพบว่า มี
สารมาลาไคท์ กรีน และ ลูโคมาลาไคท์ กรีน ตกค้างจะถูกกักกันหรือตีกลับทันที

และอาจสร้างความเสียหายต่อระบบเศรษฐกิจ และชื่อเสียงของประเทศผู้ส่งออกได้

เพื่อเป็นการยืนยันถึงความปลอดภัย สถาบันอาหารจึงสุ่มตัวอย่างปลาสดที่วาง จำหน่ายตามท้องตลาดในเขตกรุงเทพฯ จำนวน 5 ตัวอย่าง
เพื่อวิเคราะห์หาสารตกค้าง มาลาไคท์ กรีน และลูโคมาลาไคท์ กรีน

ผลปรากฏ ทุกตัวอย่างไม่พบการตกค้าง คราวนี้ก็บริโภคปลากันได้ อย่างสบายใจ.




ขอขอบคุณข้อมูลดีๆ จาก   หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ

                                                         

[kombua]

ก่อนจะมีหน่วยงานของรัฐมาบอกถึงอันตรายจากการใช้สารตัวนี้  ผมเองก็เป็นหนึ่งที่ใช้สารตัวนี้ในการรักษาโรคปลา  ด้วยความที่เป็นมือใหม่ ใส่ยาไปเรื่อย มากบ้างน้อยบ้าง ปลาหายจากโรคบ้าง และหายจากโลกไปก็ไม่น้อย  ด้วยความที่ขนาดบรรจุบางชนิดก็ให้หยด  บางชนิดเปิดเทตวงที่ฝาขวด แล้วเทลงน้ำ ร้อยทั้งร้อย เทเกินหกใส่เนื้อตัวเสื้อผ้า  บางทีก็เทลงไปในตู้ปลาแล้ว น้ำกลายเป็นสีฟ้าครามสวยเลย ดันเอามือลงไปช้อนปลาป่วยใกล้ตายออกไปอีก มือก็โดนน้ำอีก  เป็นแบบนี้ก็หลายครั้ง  ทุกอาทิตย์มีค่ายาหลายสิบบาท  แล้วหลังจากนั้นถึงมีประกาศห้ามใช้เพราะเป็นสารก่อมะเร็ง  คุณรู้แล้วอย่างนี้ คิดว่าผมจะดีใจใช่ไหม  เพราะมองในแง่ดี มันแค่ มะเล็ง  ยังไม่ใช่ มะยิง  สรุปว่า กว่าจะรู้ก็สาย  กว่าจะรู้ พ่อค้าก็ขายกันจนรวย  หรือไม่ก็ขาดทุนเพราะทำมาแล้วขายไม่ได้อีกต่อไป    ทุกวันนี้ผมลดละเลิกใช้ไปแล้ว  ถ้าจำต้องใช้ก็จะระวังสุดๆ  นี่ก็ไม่รู้ว่าต้องไปซื้อประกันโรคมะเร็งมาไว้ใช้เพื่อจะได้อุ่นใจว่าป่วยก็มีเงินรักษาปลา เอ๊ย รักษาตัวเองบ้าง   ยาอันตรายนะครับ ระวังกันด้วย  ท่องไว้ว่าปลาเป็นอะไร แค่ด่างทับทิม และเกลือ ก็พอ  ไม่หายก็แล้วแต่น้องปลาแล้วกันนะ

ปล.ช่วงนี้ชีวิตมีการเปลี่ยนแปลงไปสู่สิ่งที่ดีกว่า(หรือเปล่า)  หายหน้าไปบ้างคงไม่ว่ากันนะ   ใครจะอยากสนทนาปลาใสอะไรต่อมิอะไรโทรมาแล้วกันนะ  เจอกันอีกทีเป็นๆ ก็งานประมงน้อมเกล้านะครับท่านสมาชิกที่เคารพ จุ๊บๆ       

[siangchai]

ทุกครั้งที่อ่านเรื่องต่างๆ ค่อนข้างรู้สึกใจหาย
อย่างคำว่าใช้อย่างไม่ตั้งใจ รู้สึกจะ ไม่แน่ใจ แล กึ่งรู้สึกว่าดูหมิ่นชาวเกษตร
ถ้าเราอยู่กับเรื่องปลาและปลาสวยงามมานานๆ
พร้อมๆกับการหาข้อมูลจากตำรับตำรา
เราจะทราบว่า ทั้งสองตัวได้รับการแนะนำกันมาอย่างช้านาน

ของทุกสิ่งทุกอย่าง
ต้องรู้วิธีและปริมาณการใช้
ปัจจุบันในตำรับยาเองก็ยังใช้เป็นองค์ประกอบในยาคน
เพื่อกำจัดพยาธิ์ในลำไส้

ที่มาคุยในเรื่องนี้
เพียงอยากบอกว่า  ก่อนเชื่อหรือไม่เชื่อ
ควร                     หาความรู้
และ                      ความเช้าใจ
ใน                        เทคนิคและวิธีการ
ที่                         ใช้  หรือ  ไม่ใช้